Odkąd Harry pokonał Voldemorta, wszystkim nagle odbiło. Nie mam pojęcia, co jest tego pierwotną przyczyną, ale jakby się nad tym zastanowić, to odbiło pozytywnie. Wszyscy są jakby…szczęśliwi? Tak, to nawet adekwatne określenie. Zacznę od tego, że nasz dyrektor, Dumbledore, którego odmłodziło o jakieś sto lat ugryzienie tropikalnego owada podczas poszukiwań horkruksów, rozpoczął miłosne wiraże uwodząc każdą kobietę, która mu wpadła w oko. Nie ma trudno, jest teraz przystojnym czterdziestolatkiem. Nie przeszkodziło mu to też w okazjonalnych zabawach z uczennicami najstarszych klas, ale to pominę. Sprawa kolejna, to fakt, iż Harry oświadczył się Ginny. Nie powiem, szybko, bardzo, choć to nie wzburzyło mną to tak samo, jak rozłąka z Ron’em. Po zwycięskiej wojnie stał się sławny i powszechnie lubiany oraz podziwiany przez płeć piękną, dlatego też postanowił mnie zostawić dla Gabrielle, młodszej siostry Fleur, która obecnie wygląda jak klon tej pierwszej, z tym, że ładniejszy, jeśli to w ogóle możliwe. Zatem zostałam sama, pomimo mojej sławy. Nawet nie mam z kim porozmawiać, bo większość z moich przyjaciół znalazła sobie drugie połówki, nawet Nevile i Luna nie zwracają uwagi na nic, co nie byłoby nimi samymi. Czasem udaje mi się spędzić czas z Minerwą. Zaprasza mnie do siebie, rozmawiamy, czasem coś razem wypijemy, ale to i tak nie to samo…Brakuje mi ich wszystkich…